Człowiek jest istotą skomplikowaną, nie do końca zbadaną i zrozumiałą. Prawdopodobnie zresztą tajemnica człowieka nigdy nie będzie całkowicie wyjaśniona. Ważne jest jednak to, że człowiek – i tylko on stawia sobie pytania: Kim jestem? Dlaczego istnieję? Jak mam żyć?
W prace artystycznej „Sanctum Duellum” stawiam sobie twórcze wyzwanie: zaczynam konwersację ze swoim „ja”. Celem pracy jest poszukiwanie i konstruowanie procesu wewnętrznego dialogu w formie obrazów wizualnych.
Zestaw nawiązuje do estetyki sztuki renesansu. Antropologizm fabuły, humanizm i czyste antyczne formy – stały się moim punktem odniesienia. Artyści epoki renesansu jako pierwsi zauważyli wyjątkowość osoby ludzkiej i uczynili ją główną wartością swojej sztuki.
Proces dialogu pomiędzy własnych „ja” realizuję poprzez inscenizację różnych sytuacji. Narrację buduję za pomocą spojrzeń, wyrazu twarzy, gestów, dynamiki ciała. Pojawiające się w tle obrazy mojego pokoju, domu, miasta, mojej mamy, stanowią uzupełnienie fotografii. Nadaje to bardziej intymnego i osobistego znaczenia mojemu projectu.